Kamerun

Najdawniejsza historia Kamerunu jest mało znana. Wiadomo, że od XII wieku na północy istniało państwo Sao, w XV wieku powstał na jego miejscu sułtanat Mandara, który został podbity na początku XIX wieku przez ludy Fulbe (Fulanów). W środkowej części dzisiejszego Kamerunu utworzono w XVII wieku dwa państwa: na zachodzie - Bali, na wschodzie - Bamum. Na początku XIX wieku powstało na południu państwo Duala. Pierwszymi Europejczykami, którzy dotarli do Kamerunu już w roku 1472, byli Portugalczycy. Wkrótce przybyli tu portugalscy i holenderscy handlarze niewolników, a w końcu XVI wieku na wybrzeżu Kamerunu pojawili się holenderscy misjonarze i kupcy. W początkach XVIII wieku powstało w Kamerunie wiele faktorii handlowych francuskich i niemieckich. W latach 1882-1884 teren Kamerunu badali Polacy: Leopold Janikowski, Stefan Szolc-Rogoziński i Klemens Tomczek. Wyprawa polska zebrała cenne materiały etnograficzne i kartograficzne, przyczyniając się tym samym do lepszego poznania tego kraju. W 2. połowie XIX wieku Kamerun podbili Niemcy i w 1884 po zbrojnej aneksji niezależnych państewek ogłosili protektorat nad terytorium przybrzeżnym; do początku XX wieku opanowali cały kraj. Rządom niemieckim przeciwstawiała się miejscowa ludność - często dochodziło do krwawych starć. W czasie I wojny światowej kraj był okupowany przez Francję i Wielką Brytanię. Od roku 1922 Kamerun został podzielony na dwa terytoria mandatowe Ligi Narodów: zarządzany przez Francję Kamerun Wschodni (90 procent terytorium) i będący pod zarządem Wielkiej Brytanii Kamerun Zachodni. Obie części Kamerunu zostały w roku 1946 terytoriami powierniczymi ONZ. Od roku 1948 we francuskiej części Kamerunu powstał Związek Ludów Kamerunu, który w roku 1956 rozpoczął partyzancką walkę narodowowyzwoleńczą, zakończoną zwycięstwem w roku 1960 i uzyskaniem niepodległości. Rok później, po przyłączeniu południowej części Kamerunu brytyjskiego, Kamerun stał się republiką związkową z szeroką autonomią wewnętrzną prowincji. Północna część Kamerunu brytyjskiego w wyniku plebiscytu została przyłączona do Nigerii. W roku 1972 w wyniku referendum utworzono Zjednoczoną Republikę Kamerunu. Ustalono, że ma być ona dwujęzyczna, a językami urzędowymi są francuski i angielski. Pierwszym prezydentem nowo powstałej republiki został Ahmadou Ahidjo (1961-1982), wcześniej założyciel i przywódca Kameruńskiego Związku Narodowego, jedynej legalnej partii do roku 1991. Zgodnie z konstytucją modyfikowaną w tymże roku zalegalizowano działalność innych partii politycznych, zważywszy, że Kamerun zamieszkuje ponad 200 plemion i grup etnicznych. Do najstarszych plemion należą Pigmeje oraz ludy Bantu. Na północy mieszkają Arabowie. Kamerun jest krajem rolniczym. Wraz z uzyskaniem niepodległości zaczął rozwijać się przemysł, w którym ważną rolę odgrywa wydobycie ropy naftowej. Mimo dość znacznych zasobów naturalnych kraj zalicza się do najbiedniejszych krajów afrykańskich.